پژوهشگران سوئدی موفق شدند با کمک هوش مصنوعی، «حیوانات مصنوعی»ای خلق کنند که بدون هیچ آموزش مستقیم، بهمرور زمان توانایی دیدن را بهدست آوردند؛ از حساسیت ساده به نور تا تشخیص اشیاء.
در این پژوهش، موجودات مجازی در یک دنیای شبیهسازیشده رها شدند و باید یاد میگرفتند چگونه مسیر خود را پیدا کنند، از موانع دوری کنند و غذا بیابند. نسل به نسل، تغییرات کوچکی رخ داد و آنهایی که عملکرد بهتری داشتند، ویژگیهای خود را منتقل کردند — درست مانند فرآیند تکامل در طبیعت، اما با سرعتی بسیار بیشتر و درون یک کامپیوتر.
به گفته Dan-Eric Nilsson، شگفتانگیزترین بخش ماجرا این بود که چشمهای دیجیتال تقریباً همان مسیر تکاملی چشمهای واقعی را طی کردند؛ از گیرندههای نوری پراکنده تا چشمهای دوربینی و مرکب. گویی تکامل حتی در یک جهان کدنویسیشده هم مسیرهای آشنای خود را دنبال میکند.
در این شبیهسازی، ساختارهای ساده حساس به نور بهتدریج به چشمهای کارآمد متصل به «مغزهای ابتدایی» تبدیل شدند که میتوانستند اطلاعات را تفسیر کنند. این دستاورد میتواند راه تازهای برای پاسخ به پرسشهای بزرگ تکاملی باز کند: چرا طبیعت برخی مسیرها را ترجیح داده و برخی دیگر هرگز شکل نگرفتهاند؟
کاربرد این روش فقط به زیستشناسی محدود نمیشود. پژوهشگران معتقدند همین اصول میتواند به مهندسان کمک کند تا سیستمهای فنی مقاومتر، کارآمدتر و سازگارتر طراحی کنند — الهامگرفته از راهحلهای تکاملی طبیعت.
به گفته نیلسون، این تازه آغاز راه است: با کمک هوش مصنوعی میتوان آیندههای احتمالی تکامل را پیشبینی کرد و دید چه راهحلهایی پیش از آنکه طبیعت به آنها برسد، در انتظار ظهور هستند.
کد خبر ۲۱۲۰۴۱۱۲۸.۷۴۷
منبع: ام اس ان.کام
