نزدیکبینی (مایوپیا) اکنون بیش از دو میلیارد نفر را در سراسر جهان تحت تأثیر قرار داده و پیشبینی میشود تا سال ۲۰۵۰، نیمی از جمعیت جهان به آن مبتلا شوند. این بیماری چشمی، در صورت عدم تشخیص و درمان، میتواند تأثیرات منفی جدی بر آموزش، اشتغال و کیفیت زندگی بگذارد. نوع شدید آن حتی ممکن است منجر به نابینایی دائمی شود.
در این میان، هوش مصنوعی (AI) به عنوان ابزاری نوظهور و امیدبخش برای مقابله با این بحران جهانی سلامت مطرح شده است. پژوهشی تازه که در تاریخ ۱۸ مارس ۲۰۲۵ در نشریه Pediatric Investigation منتشر شده، به بررسی نقش هوش مصنوعی در تشخیص، ارزیابی خطر و پیشبینی روند پیشرفت نزدیکبینی پرداخته است.
با استفاده از تصاویر شبکیه چشم و تکنیکهایی همچون یادگیری ماشین و یادگیری عمیق، مدلهای هوش مصنوعی قادر به شناسایی تغییرات بسیار جزئی در ساختار شبکیه هستند که نشاندهنده ابتلا به مایوپیا است. ابزارهایی مانند SVOne یا Vivior monitor نیز از این فناوریها برای تشخیص خودکار و زودهنگام در کودکان استفاده میکنند.
با استفاده از مدلهایی مانند XGBoost و رگرسیون لجستیک، هوش مصنوعی میتواند عواملی چون ژنتیک، تاریخچه خانوادگی، محیط زندگی و پارامترهای فیزیولوژیکی را بررسی کرده و احتمال ابتلای فرد به نزدیکبینی را ارزیابی کند.
AI با تحلیل حجم زیادی از دادههای بیومتریک، تصاویر چشمی و واکنش به درمان، قادر به پیشبینی روند پیشرفت بیماری در بیماران جدید است. این قابلیت به پزشکان کمک میکند تا راهکارهای درمانی مؤثرتری اتخاذ کنند و سیاستگذاریهای بهداشتی را هدفمندتر طراحی نمایند.
با وجود این پیشرفتها، چالشهایی نظیر کیفیت پایین دادهها، تفاوت بین بیماران واقعی و دادههای آموزشی، نبود توجیه بالینی از سوی مدلهای AI و مسائل مربوط به حریم خصوصی هنوز وجود دارند.
دکتر جیفنگ یو در پایان این مقاله میگوید:«اگرچه پیشرفتها قابل توجهاند، اما برای بهرهگیری کامل از پتانسیل AI در مدیریت نزدیکبینی، به دادههای باکیفیت، توان پردازش چندمنظوره و تعامل بهتر بین انسان و ماشین نیاز داریم.»
کد خبر ۲۰۱۰۴۰۲۰۳.۰۰۴
منبع: سایتک دیلی
